ปัง!!!!!

นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มที่กระทบลงบนโต๊ะไม้เมเปิ้ลชั้นดีท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้อง ทำให้เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีมรกตสวย ณ มุมห้องหน้าถอดสี

เจ้าแอบไปพบใครมา คำพูดประโยคเดียวในหลายชั่วโมงนี้ได้หลุดรอดออกมาจากปากเรียวสวยของผู้เป็นบิดา เจมินี่ ซาง่า ที่ปรกติแล้วจะเป็นกษัตริย์ผู้มีความเมตตากรุณา บัดนี้ได้มาปั้นหน้านิ่วคิ้วขมวดต่อหน้ามเหสีและโอรสของตนเอง

พอก่อนเถอะซาง่า ถ้าเครียดอย่างนี้จะไม่ดีต่อสุขภาพเอานะ ผู้เป็นมารดาพูดขึ้นเพื่อขัดความตึงเครียด แต่แท้จริงแล้วก็เพื่อช่วยลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตนต่างหาก

เงียบน่าอโฟร!!! เพราะมัวแต่ช่วยอย่างนี้แหละ...มันก็เลยไม่มีระเบียบอย่างนี้!! ชายหนุ่มหันมาตะคอกผู้เป็นภารยาก่อนหันกลับมาส่งสายตาทิ่มแท้งบุตรชายแทน

ชุนกลืนน้ำลายดังอึก พร้อมใช้ดวงเนตรคู่สวยสอดส่องหาทางหนีทีไล่ นิ้วเรียวยาวกำพนักเก้าอี้ไว้แน่นราวกับมันเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวชีวิตก็ไม่ปาน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาก็จะไม่พูดเด็ดขาด! ถึงแม้ตอนนี้จะถูกตอนจนมุมแล้วก็ตาม 

...เฮ่ออ..อ.... ซาง่าถอดหายใจ แววตาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ถึงจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดไหน เขาก็ไม่สามารถบีบคั้นลูกชายได้จริงๆ คงเป็นเพราะความใจอ่อนของเขาเอง พ่อจะให้เวลาเจ้าคิดดู... เจ้าของใบหน้าคมคายสะบัดผ้าคลุมแล้วเดินออกไป

ร่างเล็กเหลือบมองบุตรชาย แล้วตัดสินใจเดินตามพระสวามีออกไป ทิ้งให้หนุ่มหน้าสวยอยู่ตามลำพัง

เหม่ยเหมย ณ เอ็กซ์ทีน

(จำใจ)เสนอ....

Love Battle เปิดศึกรัก วิวาห์อลวน

.

.

.

เมื่อหลายวันก่อน

อ..อภิเษก....หมายถึงแต่งงานนะหรือเพคะ!! เสียงที่ดูเป็นกังวลดังออกมาจากปากเจ้าชายแห่งเจมินี่ ซึ่งตอนนี้มีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก

ถูกต้องแล้ว เรื่องนี้พวกพ่อเป็นผู้จัดการหมั้นหมายให้แล้วตั้งแต่เจ้ายังไม่เกิด ราชาแห่งอาณาจักรเจมินี่มองลูกชายด้วยแววตาที่อ่อนโยน (ซึ่งต่างกับสิ่งที่ท่านพึ่งทำไปสิ้นดี = =;; ) เราเก็บไว้เป็นความลับจนกว่าลูกจะอายุครบ 13 ปีน่ะ

บ....บังคับกัน...สินะ = =;;

เอ๋...

บังคับ + แต่งงาน = คลุมถุงชน

คลุมถุงชน!!!! โอ้วววว ว แม่เจ้า อาเทน่าช่วย!!!! นี่ลูกช้างกำลังจะถูกคลุมถุงชนเหมือนละครน้ำเน่าเมืองไทยหรือนี่!!!! (พึ่งถึงบางอ้อหรอนู๋ชุน)

เดี๋ยวนะ.. ใจเย็นๆ หายใจเข้า.. หายใจออก..

แล้วคนที่ลูกต้องแต่งงานด้วยล่ะเพคะ ร่างบางถามอย่างเป็นกังวล นอกจากคนใช้คนสนิทแล้ว เขาก็ไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย (นี่แหละน้า ความอาภัพของการมีแม่เป็นผู้ชาย...แต่เดี๋ยว ผู้ชายมันมีลูกได้ด้วยเรอะ!!! ก็ยังคงเป็นปริศนาต่อไป)

เจ้าบ่าวของลูกคือ เจ้าชายเฮียวกะ จากอาณาจักรอควอเรียสจ๊ะ ราชินีอโฟรดิเต้เป็นผู้ไขข้อข้องใจให้แก่บุตรชาย

เจ้าบ่าว!! เจ้าชาย!!!

ลูกคิดว่าคงหูฝาดไปเอง ลูกได้ยินท่านแม่พูดว่าเจ้าบ่าว เจ้าของเรือนผมสีมรกตยิ้มแหยๆ กับความคิดอันพิศดานของตน เราเองก็เป็นผู้ชาย จะให้อภิเษกกับผู้ชายได้อย่างไร

ไม่ผิดหรอก เจ้าชายเฮียวกะจะเป็นผู้อภิเษกกับลูก....เข้ามาสิจ๊ะ ประโยคสุดท้าย หล่อนหันไปพูดกับใครบังคนที่หลบอยู่หลังประตู

ปรากฏเป็นร่างสูงชองเด็กชายผู้มีเรือนผมสีทองยาวประบ่า ดวงหน้าสวยส่งยิ้มมาทางเจ้าชายเจมินี่ ยิ่งกว่านั้น เจ้าชายน้ำแข็งสาวเท้าเข้ามาหาเจ้าของเรือนผมสีมรกตก่อนยกมือเรียวบางนั้นมาจูมพิศเบาๆ (เฮ่ย! เกินไปแล้ว!!)

คงจะเป็นเจ้าชายเจมินี่ เราคือเจ้าชายแห่งอควอเรียสมีนามว่าเฮียวกะ ยินดีที่ได้รู้จัก ร่างสูงโค้งให้เล็กน้อย ก่อนส่งยิมพิมพ์ใจเพื่อทำคะแนน ได้ฟังจากผู้คนมามากมาย ตัวจริงของเจ้าชายแห่งเจมินี่นี้มีรูปโฉมงดงามกว่าที่คนเขาลือกันเสียอีก นับว่าเป็นเกียรติ์มากที่ได้พบ (ไม่ใช่พบธรรมดา เอ็งกำลังจะแต่งกับเขาแล้วนิ = =;;; )

โอ้... เข้ากันได้ดีกว่าที่คิดเสียอีก อโฟรดิเต้...เราว่าควรปล่อยให้เด็กๆอยู่กันตามลำพังจะดีกว่า ราชา(ผู้พูดเองเออเองคนเดียว)กล่าวกับมเหสี ก่อนลุกขึ้นออกไป ส่งผลให้ภารยา(ผู้ว่าง่าย)ต้องลุกตาม

ทิ้งให้องค์ชายที่ช็อคกับการกระทำของผู้มาใหม่เมื่อสักครู่ และเจ้าชายน้ำแข็งอยู่กันตามลำพัง

_____________________________

หากเป็นประสงค์ของพระบิดาแล้ว เราที่เป็นบุตรใคร่ควรจะทำตามเสียจะดีกว่า...

ซะที่ไหนกันเล่า!!!!

ร่างเล็กที่กำลังห้อยต่องแต่งมาจากหอคอยสูงคิดในใจ เรือนผมที่เคยตรงสลวย บัดนี้ได้พันกันยุ่งเหยิงด้วยแรงลม แต่มาถึงขนาดนี้ ก็ไม่มีอะไรหยุดยั้งความคิดของเจ้าชายแห่งเจมินี่ได้แล้ว นิ้วเรียวยาวค่อยๆพาร่างกายไต่ลงมาตามโซ่ของคลอธอันโดเมด้าที่หากไม่ติดว่า ถ้าเขาเอาไปด้วยมันจะสะดุดตา เขาคงเอาไปด้วย

เมี๊ยววว ว แมวพันธุ์เปอร์เซียสีขาวร้องลงมาจากขอบหน้าต่างด้านบน ทำเอาร่างบางตกใจ

ชู่วว ว.... ดาด้า!! กลับเข้าไปซะ!! เราเอาเจ้าไปไม่ได้หรอก!! แน่นอน ถ้าเขาเอาอะไรไปได้อย่างหนึ่ง เขาคงเลือกคลอธอันโดเมด้ามากกว่าเจ้าแมวตระกะที่ทำได้แค่กินกับนอน องค์ชายคิด

เมื่อเท้าถึงพื้น ร่างบางรีบจัดแจงดึงเอาผ้าเก่าๆจากถุงผ้าด้านหลังมาคลุมศรีษะ ทำท่าทางเหมือนหญิงสาว(?)ชาวบ้านที่บังเอิญหลงเข้ามา แล้วอ้อมไปทางด้านหลังของราชวัง

ท่ามกลางหมู่พฤกษาที่เบียดเบียนกันขึ้นมาอย่างรกรุ่งรัง มีประดูที่ทำจากไม้โอ๊คเก่าๆอยู่ด้านใน หากไม่สังเกตดีๆจะไม่สามารถรู้ได้เลย และเนื่องจากความรกชนิดที่ยิ่งกว่ารังหนูชองที่นี่ ทำให้ไม่ค่อยมาใครผ่านมาบ่อยนัก เรื่องนี้ร่างบางรู้ดี และใช้ให้เป็นประโยชน์ อีกฝากของประตูคือทางสู่อิสรภาพอย่างแน่นอน

ใช่ว่าเขาจะเกลียดเจ้าชายเฮียวกะ แต่แค่เพียงนึกสภาพหลังแต่งงานก็ท้อเสียแล้ว เขาจะทนอยู่กับคู่รักที่เป็นผู้ชายได้อย่างไร ทั้งนิสัยที่ดูมั่นใจ(เกินไป)ตลอดเวลาของเจ้าชายแห่งอควอเรียส เรื่องอื่นก็ไม่ต้องพูดถึง แต่เมื่อท่านพ่อลองมีรับสั่งอย่างนี้แล้ว หากต้องการเปลี่ยนใจ เขาคงต้องออกไปตามหาหญิงสาวที่เหมาะสมกับเขามาแต่งงานด้วยเสียแล้ว มิเช่นนั้น เขาคงไม่สามารถกลับไปได้แน่

เมื่อประตูเหวี่ยงตัวเปิดออก การเริ่มต้นตามหารักแท้ของเขาก็เริ่มขึ้น

_____________________________

เอาจนได้.... ฟิคที่ไม่มีกำหนด....

เรื่องนี้เราได้นางเอกแสนสวยเป็นนู๋ชุนค่ะ

(ส่วนพระเอกนั้น ก็เป็นปริศนาต่อไป)

แล้วชุนจะตามหารักแท้เจอหรือไม่ (ที่สำคัญ รักแท้จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย = =;;)

ที่แน่ๆ เป็ดเฮียวต้องหาคนมาดามหัวใจแล้วล่ะ.. (เฮียวจางงง ง หาใครไม่ได้ เหม่ยยินดีซำเหมอ??)